یادداشتهایی از فنلا ند

hasani12 — Wed, 18 Mar 2009 20:05:24 GMT

تحقیقات یک اقتصاد دانزیست محیطی آمریکا نشان می دهد: کشورهای

اسکاندیناوی جزو سبزترین کشورهای جهان هستند که در میان آنها فنلاند

بعنوان بهترین کشور برای زندگی شناخته شده است.

به نقل از رویترز، بنابر مطالعه ای که در مجله "ریدرز دایجست" به چاپ رسیده،‌ فنلاند عنوان بهترین کشور جهان از نظر کیفیت آب و هوا را به خود اختصاص داده است.

این کشور همچنین به لحاظ برخورداری از آمار پایین مرگ و میر نوزادان و شیوه های مطلوب حفاظت از شهروندان در مقابل آلودگی آب و بلایای طبیعی،‌ به عنوان بهترین کشور جهان برای زندگی در نظر گرفته شده است.

در این فهرست آمریکا در بین 141 کشور در جایگاه بیست و سوم، انگلیس در رده بیست و پنجم و چین در موقعیت هشتاد و چهارم قرار گرفته است. کلیه کشورهای رده پایین جدول را کشورهای آفریقایی تشکیل می دهند.

در همین حال از بین 72 کلان شهر اصلی دنیا،‌ استکهلم سوئد به عنوان بهترین شهر برای زندگی معرفی شده و شهرهای اسلو،‌ مونیخ و پاریس در رده های بعدی قرار دارند.

چهار شهر از آلمان نیز جزو 10 شهر برتر جهان قرار گرفته اند و نیویورک جایگاه پانزدهم و لندن جایگاه بیست و هفتم را به خود اختصاص داده اند.

براساس این مطالعه،‌ کشورهای آسیایی به عنوان کثیف ترین کشورها شناخته شده اند و پکن که میزبان المپیک تابستانی آینده خواهد بود به دلیل برخورداری از آلودگی هوا در پایین ترین نقطه جدول قرار دارد.

گفتنی است این تحقیق توسط "متیو کان" اقتصاددان محیطی آمریکا انجام شده و مواردی چون کیفیت آب آشامیدنی،‌ میزان انتشار گازهای گلخانه ای،‌ آموزش و سطح درآمد در آن مورد توجه قرار گرفته است.

hasani12 — Mon, 25 Aug 2008 10:02:24 GMT

با اظهار تاسف، امروز با چنین خبر شرم‌آور در خبرگزاری فارس کشور ایران روبرو شدم. ایکاش نمی‌خواندم و چنین دل‌سیاهی و مرداردلی گزارشگران خبرگزاری فارس را نمی‌دیدم. ایکاش نمی‌دیدم که آنها به قهرمان ورزش افغانستان و فرزندی از دیار غزنویان توهین می‌کند. سال پار، دقیقا در چنین زمانی بود که قهرمان تکواندوی ایران و جهان، هادی ساعی با چونان دبدبه و کبکبه‌اش در مقابل حریف افغانش، نثار احمد بهاوی به زانو درآمد. امسال، همین دیروز 22 آگست، هادی ساعی برای ایران مدال طلا آورد، ما همه در کابل، از این خبر نیک خوشحال شدیم. اما بیاییم، خبرگزاری فارس و همسایه همزبان مان را ببینیم که به مردم شریف افغانستان چگونه اهانت می‌کند.

"روح ا... نيكپاي، جوان 21 ساله كه به عنوان پناهنده در ايران اقامت داشته و در حرفه آرايشگري مشغول به كار بود، در اين دوره از مسابقات موفق شد با كسب يك مدال برنز دل مردم افغانستان را شاد كند تا براي چند روزي حال و هواي هموطنانش از تروريست، مواد مخدر و جنگ به دور باشد.
نيكپاي درباره موفقيتش در المپيك 2008 پكن اظهار داشت: اين مدال براي من نيست، بلكه به به مردم كشورم تعلق دارد.
حامد كرزاي،‌ رئيس جمهور افغانستان پس از موفقيت فعلي به نيكپاي قول داده كه براي بازگشت وي از ايران يك خانه به وي اهدا خواهد كرد تا بتواند در كنار خانواده اش به فعاليت و زندگي روزمره ادامه دهد".

گیرم، نیکپای عزیز، آرایشگر بوده است، آیا پخش چنین خبر دروغین توسط یک خبرگزاری رسمی دولتی و با نام، مثل خبرگزاری فارس مناسب است؟ آنها با چنین کار شان، اخلاق روزنامه‌نگاری را زیر سوال بردند و این را ثابت کرد که ممکن است روزی در بدل پول ناچیز حتی به کشور ایران و مردم شریفش اهانت کنند.

سراسر عقده و کینه
گزارش توهین و تحقیرآمیز خبرگزاری فارس، سراسر عقده و کینه است. عقده و کینه‌ای که تازه شکل می‌گیرد و در حال رشد است. عقده‌ و کینه‌ای که نمی‌خواهد افغانستان آباد شود و افغانستان امنیت داشته باشد. به این می‌گویند، آغاز نفرت علیه ایران، علیه خبرگزاری فارس، علیه همه چیزش. به این می‌گویند، نباید خاموش نشست و باید علیه چنین پلشتی‌های چنین خبرگزاری‌ها عکس‌العمل نشان داد. شرم باد بر این خبرگزاری که بی‌هیچ ملاحظات همسایگی، دوستی، همزبانی و مذهبی به تحقیر و توهین به ملت شریف افغانستان می‌پردازد. این قسمتی از گزارش خبرگزاری فارس بود که من از سایت شان گرفته‌ام. اصل گزارش را در اینجا در صفحه کذایی این خبرگزاری بخوانید. این قسمت را یک بار دیگر بخوانید:

حامد كرزاي،‌ رئيس جمهور افغانستان پس از موفقيت فعلي به نيكپاي قول داده كه براي بازگشت وي از ايران يك خانه به وي اهدا خواهد كرد تا بتواند در كنار خانواده اش به فعاليت و زندگي روزمره ادامه دهد".

اول این که حامد کرزای نیست، حامد کرزی است که اصلا خبرگزاری‌های ایران یاد نگرفتند. این مانندی این می‌ماند که بگویم "محمود احمدی نژد". دوم اینکه نیکپای عزیز در ایران نیست بلکه در کابل است و حدود چهار سال پیش از ایران، از محنت‌کده، و از سرزمین شیخ محمود احمدی نژاد که هر روز هاله نور احاطه‌اش می‌کند، برگشته است.

تخم دشمنی پاشیدن
همین دیروز، دو کوهنورد ایرانی به نام‌های "محمود قویدل و بهمن اسفندیاری" به کابل رسیدند و قرار است بروند ولایت بدخشان و قله نوشاخ را فتح کنند. آنها پیام صلح و دوستی افغانستان – ایران را با خود شان حمل می‌کنند و با این همه ناامنی‌ها تصمیم گرفته‌اند، پیام دوستی از طریق فتح قله نوشاخ به ارتفاع 7492 متر به دو کشور برسانند. اما خبرگزاری دولتی ایران، به این چیزها چلیپا می‌کشد، و دست به خصومت و هتاکی علیه کشور افغانستان می‌زند. آنها به صلح و دوستی دو کشور باور ندارند بیشتر به کینه‌توزی و خصومت بین دو کشور اهمیت می‌دهند.

این است همسایه، دوست، همزبان، هم‌کیش، هم‌مذهب. این است حق همسایگی که چنین مهربانی‌ای در حق همسایه‌اش دارد. بعد از پیروزی افغانستان و قرار گرفتن افغانستان در رتبه بالاتر از ایران در المپیک 2008 بیجینگ، خبرگزاری فارس، با چونان ناجوان‌مردی تمام، با پخش این خبر "یک آرایشگر پناهنده در ایران به اولین مدال المپیک افغانستان رسید" صریحا به ملت شریف افغان و افغانستان اهانت می‌کند.

ببینید، لطف خبرگزاری‌های دولتی‌ ایران را. دیروز دولت شان، به طالبان صلاح و مهمات تهیه می‌کرد تا علیه ارتش ملی و پلیس ملی مبارزه کنند. هر روز ماین و صلاح‌های ساخت ایران در جنوب و جنوب غرب افغانستان از شورشیان طالب به دست می‌آید. امروز تنها به این هم بسنده نمی‌کند، خبرگزاری‌های شان به میدان آمده و صریحا به ما توهین می‌کند.

سفیر ایران در کابل باید احضار گردد
کجاست وزارت اطلاعات و فرهنگ، وزارت خارجه افغانستان و کجاست رئیس جمهور و مقاماتی که باید سفیر ایران را در کابل بدون معطلی احضار کنند و جدا ازش بپرسند که دلیل این همه توهین و حقارت در چیست. این توهین تنها به روح الله نیکپای عزیز، قهرمان ملی مان نیست، این توهین به تک تک افغانهای با احساس و با شرفی است که باید در برابر آن بیستند. این توهین و تحقیر به کشور30 ملیونی است، به تمام افغان‌های است که در سراسر دنیا زندگی می‌کنند، به بزرگانی چون خداوندگار بلخ حضرت مولانا جلال‌الدین بلخی است و به بزرگان این سرزمین است. این یک توهین و تحقیر صریح به غرور و افتخار ملی افغانستان عزیز ماست. این توهین به پشتون، تاجیک، هزاره، ازبیک و ده‌ها قوم شریف دیگر افغانستان است. این توهین به رئیس جمهور کرزی، اعضای پارلمان، وزرا، تمام دانشمندان و روشنفکران افغانستان است. بدون معطلی باید، سفیر ایران در کابل احضار شود. این اولین باری نیست که خبرگزاری‌های ایران، به ملت شریف افغانستان توهین می‌کند، قبلا سایت بازتاب مطلبی را تحت عنوان " کاسه گدايی، جيب خالی، پز عالی" نیز دست به چنین کاری زده بود که مورد عکس‌العمل‌های شدیدی مقامات افغان و روشنفکران افغانستان قرار گرفت و حتی سفیر وقت ایران در کابل مجبور شد به خبرگزاری‌ها افغانستان توضیح بدهد.

خواهشی از هموطنانم
من جدا خواهشمندم از همه هموطنانم که در برابر هتاکی و تحقیر خبرگزاری فارس ایران بیستند، واکنش نشان بدهند و بر دولت افغانستان فشار وارد کنند تا سفیر ایران را احضار کند. همزمان، دوستان باید با خبرگزاری‌ها، تلویزیون‌های خصوصی، تلویزیون آریانا، بنیاد بیات و ده‌ها روزنامه و مجله خبر بدهند. من تقاضا می‌کنم که بصورت گروهی باید کار کنیم تا به دلیل پخش این خبر تحقیرآمیز نسبت به ملت شریف افغانستان، خبرگزاری فارس را مجبور به عذرخواهی کنیم.

جالب اینجاست که هزاران جوان ایرانی، نویسنده، روزنامه‌نگار و فعالین حقوق بشر، این خبر را با هیچ کراهتی می‌خوانند و از کنارش به همین سادگی می‌گذرند. لابد می‌گویند، حق مردم ایران است که به افغانستان و مردمش توهین و تحقیر روا دارد. لابد در برابر چنین تحقیرها از جانب هموطنان شان خاموشی اختیار می‌کنند و یا شاید هم احساسی ندارند. من چند روز پیش، یادداشتی را از میدان هوایی وین، پایتخت اتریش در باره بی‌ادبی و بی‌نزاکتی ورزشکاران ایرانی نسبت به خود نوشتم، صدها ایرانی در وبلاگم ریختند و خواستار عذرخواهی از طرف من شدند که هیچ حقی هم نداشتند. حالا فرصتی است که باید در برابر این خبرگزاری لمپن فارس ایران خاموش ننشینیم.

hasani12 — Wed, 04 Jul 2007 10:59:59 GMT

4 مدال قهرماني را در سابقات ووشوی کشورهای اسکانديناوی

دو نو جوان افغاني، 4 مدال قهرماني را در سابقات ووشوی کشورهای اسکانديناوی کسب کردند. در تاريخ 16 ماه ثور 1386 مطابق با 6/5/2007 ميلادی، مسابقات ورزش ووشو بين کشورهای اسکانديناوی در شهر اسلو پايتخت کشور ناروی با شرکت 84 ورزشکار از چهار کشور فنلند، سويدن، ناروی و ايسلند در رشته های مبارزه و تکنيک برگزار شد.

اين مسابقات که از سوی فدراسيون ورزشهای رزمي کشور ناروی و با همکاری فدراسيونهای ورزش ووشوی کشورهای اسکانديناوی سازماندهي شده بود بخاطر پيشرفت ورزش ووشو و ارزيابي توانائيهای ورزشکاران اين رشته در اسکانديناوی داير گرديد. مسابقات همزمان در رشته مبارزه و تکنيک از ساعت 10 صبح يکشنبه 16 ماه ثور آغاز و در ساعت پنج عصر همانروز خاتمه يافت.

نحوه مسابقات انفرادی بود و بيشترين مدال را به ترتيب ورزشکاران تيم ملي فنلند، سويدن، ناروی و ايسلند کسب کردند. تيم فنلند با کسب 20 مدال که عبارت بودند از 10 مدال طلا، 7 مدال نقره و 3 مدال برنز قهرمان اين مسابقات شمرده شد. از مجموع 20 مدال 2 مدال طلا و 1 مدال نقره و 1 مدال برنز را دو نو جوان افغاني عضو تيم ملي فنلند بدست آوردند.

ليلا شفايي 14 ساله دو مدال طلا را و مهدی شفايي 1 مدال نقره و 1 مدال برنز را ازان خود نمودند. اين دو نوجوان از حدود 5 سالگي پيش پدر خويش حامد شفايي مربي تيم ووشوی فنلند به آموختن هنر رزمي ووشو پرداخته و تاکنون حدود 30 مدال طلا، نقره و برنز را از مسابقات ملي، اروپايي و بين امللي نو جوانان اهراز نموده اند.

رياست تيم ملي 16 نفری فنلند را در مسابقات اسکانديناوی، آقای آکي کورهونين و مربي تيم فنلند را حامد شفايي رئيس انجمن ووشو- کونگفوی فنلند برعهده داشت.

سر داوری مسابقات را استاد ژانگ فانگ داور بين المللي ووشو و از اساتيد مشهور ووشو در چين که همدوره آقای "جت لي" قهرمان سابق ووشو و هنرپيشه مشهور سينمای هالي وود است برعهده داشت و دست يار وی در اين مسابقات استاد "جو" از استادان خوب کشور چين بود.

hasani12 — Fri, 29 Jun 2007 10:27:24 GMT

شکریه عرفانی فایقه جواد معصومه صابری زهرا حسین زاده

مریم ترکمنی معصومه خدا نظر

زنان مهاجر افغانستانی در ایران در چند چیز باهم فرق دارند. اول اینكه از وضعیت های متفاوتی به ایران مهاجر شده اند وضعیت هایی با نسبت های فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی متفاوت. مثلا زنان مناطق روستاهای مركز افغانستان شكل و آداب زندگیشان با زنان مناطق شهری كابل و مزار یا زنان مناطق جنوب و غرب افغانستان خیلی تفاوت دارد؛ و دو دیگر وضعیت فعلی اجتماعی آنها نیز آنها را از هم متمایز می كند.

دوشیزگان یخ زده در باد گم شدند

عاشق شدند و در شب میعاد گم شدند

فائقه جوادمهاجر

خبری نیست، جز اینكه

زنی با روسری رسوا

بر زمین می خورد

و می گوید من حوا نیستم

من پیراهن هایم را می شمارم و از خود می پرسم

آیا من حوایم...

گروهی اینجا از مواهب و امكانات بهتر زندگی برخوردار شده اند و گروهی اصلا نه. بعضى به اجتماعات فرهنگی جمهوری اسلامی مثل دانشگاه ها، فرهنگسراها و مراكز آموزشی راه یافته اند. بعضى ديگر به خاطر شكل متفاوت اقامت از لحاظ پناهندگی، مهاجرت یا حضور غیر قانونی در ایران شايد حتى به مدرسه راه پيدا نکرده اند. با این وجود همه این جمعیت متنوع در چند چیز مشتركند.

اول این كه علیرغم این كه در ایران زندگی می كنند هیچ وقت نتوانسته اند در فضای اجتماعی ایران حل شوند یا خود را جزئی از این محیط بدانند و اغلب مناسباتشان درون قومی است و بیشتر باهمدیگر سروكار دارند. حداقل می شود گفت تا این اواخر همین طور بوده است. حتی برخورد آنها با محیط میزبان نیز با جبهه گیری و تعصب همراه بوده است.

نوستالژی وطن بخصوص بخاطر سال ها دوری و شناخت غیر دقیق از وطن- وطنى که برای آنها كاملا انتزاعی بوده است- همیشه در بین این زنان تب داغی داشته است.

از جانبی جبهه گیری و شكایت آنها در برابر فرهنگ و جامعه ایرانی نیز خودش به نوعی رواج و رسم تبدیل شده است.

به همین دلایل آنها علیرغم همه تفاوت هایشان در مقابل جامعه ایرانی كنش های مشتركی داشته اند. به ندرت كسی از آنها ( جدای از قوانین دولتی و سنتی افغانی ) در ایران شاغل شده اند و به این جهات اکثرا تودار، درونگرا و پرخاشگر به نظر می آیند.

hasani12 — Mon, 28 May 2007 08:35:16 GMT

خبرخوشی است، نثار احمد بهاوی تکواندوکار افغانستان نايب قهرمان تکواندوی جهان در رقابت‌های سرتاسری در شهر پکن چين شد. اين برای اولين باری است که يک افغان در چنين مرحلهء از مقام ورزشی صعود می‌کند. هادی ساعی قهرمان تکواندو جهان پس از پيروزی برابر حريفانی از مجارستان‌, انگلستان‌, پورتوريکو و کانادا, در ديدار مرحله نيمه نهايی در مقابل حريف افغانی‌اش شکست خورد و برنده مدال برنز شد. هادی ساعی برنده بيشتر از 20 مدال طلا در سطح جهان بود و اميدی برای تکواندو ايران به شمار می‌رفت اما به گفته بعضی وب‌سايت‌های خبری ايرانی آرزوی قهرمانی جهان از ايران به ياس مبدل شد.

حال بايد، تمام مجامع ورزشی افغانستان از اين نايب قهرمان جهان "نثار احمد بهاوی" تجليل کنند و تشويق کنند تا جوانان بيشتری در اين عرصه بدرخشند. استعداد جوانان افغانستان مانند قوغ زير خاکستر می‌ماند، فقط کافی اندک فرصتی برای آنها مهيا کرد و مطمئنا آنها قهرمان خواهند شد. افغانستان بی‌شک نياز به جوانانش خواهد داشت و به نسلی که افغانستان‌سازند. بايد به تمام جوانان افغانستان امکان داده شود تا در همه عرصه حضور يابند و فرصت يابند برای درخشش.
اين مقام برای نثار احمد بهاوی و کشور عزيز ما افغانستان مبارکباد!

مطبوعات چینی روز گذشته گزارش های زیادی درباره اعتراض ایران به نحوه داوری مسابقه هادی ساعی و بهاوی، تكواندوكار افغانستانی منتشر كردند.

خون غيرت افغانی

hasani12 — Tue, 13 Mar 2007 10:37:33 GMT

کنسرت يک گروه هنری ايرانی که در روز هشتم مارچ در هوتل شکيب، واقع ناحيه چهارم شهر کابل داير گرديد به اغتشاش کشيده شد. آواز خوان اين گروه هنری، معراج محمدی خواننده مذهبی و گمنامی است که حتی به قول بعضی ايرانی‌ها، در ايران هم ناشناخته است. اين گروه هنری، قبلا مجوز برگزاری کنسرتش را در کابل و شهرهای ديگر از وزارت اطلاعات و فرهنگ اخذ کرده بود. کنسرت زمانی لغو اعلام شد که گل مکی ريس تياتر کابل در سر استژ رفته و به نحوه اجرای برنامه اين گروه اعتراض کرد که به ارزش‌های افغانستان توهين شده است. دليل اعتراض گل مکی اين بوده که در آغاز برنامه، مجری از شرکت‌کنندگان خواسته تا سرود ملی را با هم بخوانند اما در اجرای آن ناکام ماندند. طبق گفته‌های شرکت‌کنندگان؛ يکی از حاضرين در تالار حاضر می‌شود تا در سر استژ رفته با خانم ايرانی که مجری برنامه بوده سرود ملی را اجرا کند. بدبختانه آنها نمی‌توانند سرود ملی را درست ادا کنند چون سرود ملی افغانستان به زبان پشتو (يکی از زبان‌های مهم آمريکای لاتين) است. خصوصا در مورد خانم ايرانی که احتمال می‌رود بدليل سختی تلفط کلمات و عدم نرمش در لسان شيرينش، زبانش دچار کج تابی شده باشد که مايه شرمندگی ميزبانانش خواهد بود. و من شخصا نگران اين موضوعم.

دليل ديگری که به اين مشکل قوت بخشيد و خشم گل‌ميخچه و گل مکی‌ ها را برانگيخت اين بود؛ مجری محترمه و معززه‌ی که مايکرافون را در دست داشت و با خم و چم دلربايش از حاضرين در تالار خواست که به سوالش پاسخ گويند. اين شيرين زبان می‌پرسد: می‌گويند که مولانا جلال‌الدين بلخی زادگاهش بلخ بوده آيا در ميان شما کسی پيدا ميشه يک شعر از مولانا را برايم بخواند؟
اينجاست که خون غيرت افغانی در رگ‌ها می‌دمد و رگ‌های گردن گل مکی‌ها و امسالش پمب می‌خورد. همان طور که خون ايرانی در بدن هر ايرانی جريان دارد اين افغانستانی‌ها هم خون دارند که در بدن هر يکی شان جريان دارد و هنوز چيزی بنام نشناليسم و پان‌افغانيزم را نمی‌دانند و الا زمان‌ها قبل، طبلش را نواخته بودند. بعضی حاضرين و خصوصا آنهای که ظاهرا خوش نداشته‌اند، لهجه شيرين ايرانی را بشنوند و آن را خلاف وحدت ملی دانسته‌اند، چشم‌های شان در کاسه سر شان رنگ خون گرفته و گردن‌های شان در ميان شانه‌های کنده گشته و با ديدگان خشم‌آلود تصميم می‌گيرند که کنسرت بی‌کنسرت.

بلی، اينها دليل شده می‌تواند که چرا بايد پرسيده شود که "می‌گويند مولانا از بلخ بوده" يعنی که اصلا خون ايرانی در تن او دميده است، هان؟ افغانستانی‌ها يک چيز را بسيار ساده ناميده‌اند بنام ارزش‌ها و مصالح ملی. اين ارزش‌ها و مصالح بی‌پير، تعريف نشده‌اند که کدام خون بايد اصلا در آن جريان داشته باشد ولی اينقدر روشنی افتاده است که تمام خون که رنگ افغانی داشته باشد مربوط به افغانستان است. اينها بعدها شايد اين ارزشها و مصالح‌ ملی را نامش بگذارند "خون افغانی". مگرم آنوقت ديگران را شايد به کاسه سر آب بخورانند.
اين خون بی‌پير و بی‌پيکر به تن مانند سيد جمال‌الدين افغانی، ابونصر فارابی، سنايی غزنوی، مرزا عبدالقادر بيدل و ده‌ها تن از بزرگان ديگر پمب شده است، محال است که آنوقت خون ايرانی را در آن دميده شود و بعد از وفات شان، نام شان را گذاشت سيد جمال‌الدين اسد آبادی و غيره. و راستی نشناليسم بايد برايش خيلی‌ افتخارات بسازد و برای او شايد مهم نباشد که بگويد مهاتما گاندی اصلا ايرانی بوده و در زاهدان ايران متولد شده که در همان اوايل با والدينش به هندوستان هجرت کرده است. همينطور يکی از شاعران فقيد تاجيکستان را که در پست وزارت فرهنگ کشورش کار کرده و برای کشور عرق ريخته است آنوقت پان‌ايرانيزم، خون ايرانی را در بدن او تشخيص می‌دهد و می‌گويد اصلا ايرانی بوده.

حالا از اين پراکنده‌گويی که بدرآيم اندک تامل در باب اين موجود ديگر می‌کنم که گل مکی اش ميگويند.
راستی چرا اين کنسرت لغو شد و مشاور وزارت اطلاعات و فرهنگ از نيروهای امنيتی خواست تا هنرمندان ايرانی را از افغانستان اخراج کنند؟
اخراج اين هنرمندان شايد دلايل سياسی داشته باشد. من از زاويه ديگر می‌بينم: کنسرت زمانی برگزار شد که دقيقا يک روز قبل آن يک هيلوکپتر و موتر گزمه پوليس‌های سرحدی ايرانی وارد خاک افغانستان می‌شود. نيروهای امنيتی سرحدی دستور ايست می‌دهند اما عساکر ايرانی ناديده می‌گيرند و اين سبب خشم نيروهای افغانستانی می‌شود و به سوی آنها شليک می‌کنند. زد و خورد ميان دو طرف جريان پيدا می‌کند و سرانجام يک تن از عساکر ايرانی کشته می‌شود و يک تن هم از افغانی. اين خبر به گوش اربابان تخت نشين کابل ميرسد. خشم ديگری در ميان آنان پديد می‌آيد و محمود احمدی نژاد را در دل شان اخطار می‌دهند که ما از اورانيومت نمی‌ترسيم.

حال، اين موضوغ از روش ديگرش بگويم. من در سال دوهزار و پنج ميلادی در ايران رفته بودم، خيلی از ايرانی‌ها به من می‌گفتند؛ "هی! شما که دارين فارسی صحبت می‌کنين، آخر افغانستان هم فارسی زبان داره؟" يا مثلا می‌گفتند زبانی را که من صحبت می‌کنم بسيار شباهت به زبان آنها دارد. نميدانم ما از اين همسايه خود چه گله کنيم. چقدر ما با هم نزديک هستيم و مشترکات فرهنگی، زبانی و عقيدتی زيادی با هم داريم اما متاسفانه همسايه دوست ما ايران با ما بسيار بيگانه‌اند و اطلاعات شان بسيار سطحی است يا اصلا برای شان مهم نيست. نمونه ‌اش هم همين اتفاق چند روز پيش بود.
متاسفانه در افغانستان آنقدر حساسيت که در مقابل ايرانی‌ها وجود دارد در برابر پاکستانی‌ها و ديگر کشورها وجود ندارد. نميدانم اين کشور دوست و همزبان با مهاجرين بيچاره افغانی چگونه برخورد می‌کنند. ورنه بايد هنرمندان ما بتوانند در ايران کنسرت برگزار کنند و همينطور هنرمندان ايرانی برای دری زبانان افغانستان. متاسفانه دولت ايران هنوزم نتوانسته است خودش را به برخی از نرم‌های سياسی دولتين آماده سازد و شما اگر به شبکه‌ها و راديوهای ايران گوش بدهيد، از افغانستان بنام کشور تحت اشغال آمريکا نام می‌بردند. ببينيد اين موضوع چقدر می‌تواند به روابط دو طرف لطمه بزند.

شايد اين توان و غيرت در دولت فعلی وجود نداشته باشد و شايد هم فرصتی برای اين کار نداشته باشد که اين موضوعات را به صورت دپلوماتيک دنبال کنند. و دليل کار را بيابند چرا بايد اين گونه مشکلات ميان ايران و افغانستان وجود داشته باشد.
اما همه اين ناملايماتی را که ما از کشورهای دوست و همسايه‌های مان ديديم فراموش شدنی نخواهد بود و فردا زودرس است و افغانستان افغانستان امروز باقی نخواهند ماند. فرزندان اين وطن روزی يخن آنها را خواهند گرفت. آنوقت شايد، درخواست غرامت کنند و شايد مهمتر از آن، حکم جلب بين‌المللی صادر کنند عليه آن عده از رهبران ايرانی که در جنگ‌های قومی و مذهبی افغانستان دست داشته‌اند.

hasani12 — Thu, 01 Mar 2007 09:45:48 GMT

دختران چشم بادامي‌!

سلام اي دختران چشم بادامي‌!

من امشب شعر چشمان شما را مي‌سرايم باز

چقدر از دست چشمان شما كام زمين تلخ است

پريشب پيش «بابا» رفته بودم من‌،

دلش خون بود

دو چشمش مثل چشمان شما شرمندة «البرز» و «كارون‌» بود

پريشب مادرم كابل

تمام گيسوانش را به دستش كند و در درياي هامون ريخت

خودش ديوانه‌آسا، سر برهنه

خويش را انداخت

ميان موج‌هاي ياغي هلمند

به كام موج‌ها فرياد مي‌زد

كجا شد دخترانم‌!

دختران چشم بادامي

سلام اي دختران چشم بادامي‌!

به هر باري كه چشمانم به چشمان شما افتاد،

با خود آرزو كردم

كه كاش‌، اي كاش من هم قطره اشكي مي‌شدم

يك روز

و مي‌غلتيدم از مژگان خونين شما بر خاك

شبي در خواب ديدم مادرم

لب يك جوي پُرخون ايستاده

مختصر مي‌خواند

دو مرغي ناگهان از آسمان آمد

و هردو بال‌هاي خويش را در جوي پُرخون شست

همين‌كه مرغ‌ها برخاست

دمادم جوي خون خشكيد

و مادر پَر درآورد و به سوي آسمان‌ها رفت

چه كس از جمع‌تان خواب مرا تعبير خواهد كرد؟

الا اي دختران چشم بادامي‌!

hasani12 — Thu, 01 Mar 2007 09:43:36 GMT

در پايان نشست سه جانبه افغانستان، ايران و آژانس پناهندگان ملل متحد، اعلام شد که سه طرف، 'تصميم های فوق العاده ای' برای تسريع روند بازگشت 'داوطلبانه' مهاجرين افغان گرفته اند.

دوازدهمین نشست کمیسیون سه جانبه روز چهارشنبه شنبه ( 10 حوت) در شهر مشهد ايران به پايان رسيد.

احمد حسینی رييس اداره اتباع و مهاجرین خارجی در وزارت داخله (کشور) ایران که میزبان این نشست دو روزه بود، گفت به دلیل رکودی که درطول دوره گذشته در امر بازگشت داوطلبانه ایجاد شده در این دوره تصمیمات فوق العاده ای از هر سه جانب ایران، افغانستان و کمیساریا برای سرعت بخشیدن به امر بازگشت صورت گرفته است.

آقای حسينی گفت :" دولت اسلامی افغانستان در چارچوب فرمان ريیس جمهور این کشور در امر واگذاری زمین به بازگشتی ها اقدامات لازم را انجام خواهد داد زیرا سه طرف به این نتیجه رسیده اند که مشکل عمده عدم بازگشت مهاجران، مسکن و اشتغال است."

او در مورد تصمیمات کمیساریا و دولت ایران افزود: "کمیساریا علاوه بر کمکهایی که در مراکز بازگشت داوطلبانه می کند به هر فرد بازگشتی مبلغ صد دلار در مرز دوغارون پرداخت می کند. و دولت ایران با مشورت وزارت کار و امور اجتماعی ویزای کار برای سیصد هزار نفر از کسانی که در چارچوب این برنامه داوطلبانه به کشورشان باز می گردند صادر خواهد کرد."

وی افزود افغانها در ایران دیگر پناهنده ای که از ترس جان و یا تهدید به کشور دیگری برود محسوب نمی شوند و اگر بخواهند به عنوان مهاجر اقتصادی در این کشور اقامت داشته باشند باید حتما با ویزای کار که از نمایندگی های ایران در افغانستان گرفته اند به ایران بیایند.

هزينه ای برای بازگشت

مبلغ صد دلار برای هر مهاجر بازگشتی به اضافه خدماتی که در مرز بین دو کشور برای بازگشت مهاجرین افغان در نظر گرفته شده یکی از بالاترین کمکهای سازمان ملل از ابتدای طرح بازگشت داوطلبانه در سال ۲۰۰۲ بوده است.

استن برونی رئیس دفتر کمیساریای عالی ملل متحد در امور پناهندگان در ایران در توضیح کمکهای جدید گفت: "توانایی مالی بسیاری از افغانهایی که در ایران باقی مانده اند نشان می دهد که آنها هزینه های بازگشت به کشورشان را ندارند. این بر کسی پوشیده نیست که بسیاری از افغانها در ایران به صورت غیرقانونی کار می کنند و حقوق بسیار پایینی دریافت می کنند آنها پولشان را برای غذا و مسکن و امکانات بهداشتی و هزینه های زندگی در ایران صرف می کنند و نمی توانند هیچ پس اندازی برای خود داشته باشند."

آقای برونی افزود هزینه در نظر گرفته شده مبلغی برای تشویق مهاجران به بازگشت نیست بلکه کمک اندکی است که به آنها اجازه می دهد به راحتی به کشورشان برگردند و تا مدتی مقداری پول برای هزینه هایشان داشته باشند.

'سرپناه'

عبدالقادر احدی معین (معاون) وزارت مهاجرین افغانستان نيز در توضیح فعالیتهای وزارت مهاجرین در خصوص بازگشتی ها گفت تاکنون بیش از سه و نیم میلیون مهاجر افغان از ایران و پاکستان به کشور بازگشته اند اما افغانستان توانسته است فقط پاسخگوی نیاز بیست درصد از آنان باشد.

آقای احدی در ادامه گفت:" خانه های تخریب شده بیست درصد از این مهاجران تحت برنامه ای با عنوان "سرپناه" با کمک سازمانهای بین المللی بازسازی شده است، ولی همچنان تعداد زیادی از مهاجرین در کابل زیر خیمه ها زندگی می کنند و وزارت امور مهاجرین به اندازه توانی که در اختیار دارد سیصد تا پانصد هزار قطعه زمین به مهاجرین مستحق در بیست و نه ولایت افغانستان تحویل خواهد داد که از این جمله چهل و دو هزار از خانواده های بازگشتی اسناد اعطای زمین را دریافت کرده اند."

آقای احدی اضافه کرد که مشکل اساسی برای عملی کردن این برنامه یعنی واگذاری پانصد هزار قطعه زمین به اضافه تمام خدمات اجتماعی که در حاشیه به آن نیاز است کار بسیار دشواریست و نیازمند وقت و هزینه بسیار است و افغانستان امیدوار است که جامعه جهانی همچنان به کمک هایش برای تسریع این روند ادامه دهد.

طرح بازگشت داوطلبانه مهاجران افغان از سال ۲۰۰۲ در ایران آغاز شده و تا کنون یک میلیون و چهارصد و پنجاه هزار مهاجر افغان یعنی حدود شصت و دو درصد از افغانها ی مقیم ایران در غالب این طرح و یا به صورت خود انگیخته به کشورشان بازگشته اند.

hasani12 — Thu, 01 Mar 2007 09:40:36 GMT

محمد خاتمی رییس جمهور پیشین ایران می گوید ممکن است کسانی که به گفته او افغانستان را اشغال کرده اند، به نا امنی ها در این کشور دامن بزنند.

شماری از روزنامه نگاران افغان که به دعوت انجمن صنفی روزنامه نگاران ايران به اين کشور سفر کرده اند، روز چهارشنبه در تهران با رییس جمهور سابق ایران دیدار و گفتگو کردند.

به گزارش خبرگزاری های ایران، آقای خاتمی در این دیدار با ابراز امیدواری برای تحقق آنچه "رفع اشغال افغانستان" خوانده، گفته است چه بسا خود اشغالگران ناامنی را دامن می‌زنند".

رییس جمهور پیشین ایران در عین حال خاطرنشان کرده که "در کنار اشغال افغانستان، جوانه‌های امید بخشی همچون پارلمان و قانون اساسی سر باز کرده" و افزوده "همه باید در جهت استقرار دموکراسی و تقویت دولت و وحدت افغانستان و سازندگی آن تلاش کنیم".

آقای خاتمی در این دیدار همچنین گفته است مسلمانان ناگزیرند برای دفاع از "هویت فرهنگی خود"، اسلام را به گونه ای درک کنند که با دموکراسی سازگار باشد.

خاتمی

محمد خاتمی رییس "مرکز بین المللی گفتگوی تمدنها"، در دیدار با اعضای اتحادیه ملی روزنامه نگاران افغان گفت: "استبدادزدگی تاریخی و حکومت‌هایی که تحمل آزادی بیان و نقد را ندارند موجب آن شده که مطبوعات در این کشورها به موضوعی تشریفاتی تبدیل شوند".

رییس جمهور پیشین ایران با اشاره به بحرانی بودن منطقه، ریشه بحران را، "هم درونی و هم بیرونی" دانست.

آقای خاتمی گفت: "اراده ‌ای هست که می ‌خواهد اختلافات را در منطقه ما ریشه‌ای‌تر کند. به همین دلیل به اختلافات قومی و مذهبی عجیب دامن‌زده می‌شود و هر روز بیشتر برای ما احساس ترس ایجاد می‌کنند".

محمد خاتمی خطاب به روزنامه نگاران افغان گفت: "افغانستان که زمانی کانون مهر و محبت بود، حالا چرا تبدیل به کانون مواد مخدر شده است؟ چه شد آن کمک‌های بزرگی که قدرت‌های بزرگ به افغانستان وعده دادند؟".

محمد خاتمی که دو دوره چهارساله رییس جمهور ایران بود، در ماه آگست (اوت) سال ۲۰۰۲ به افغانستان سفر کرد.

حامد کرزی رییس جمهور افغانستان نیز که تاکنون سه بار از ایران بازدید کرده، آقای خاتمی را "دوست نزدیک خود" خوانده است.

وزیر خارجه افغانستان ماه گذشته در یک سخنرانی در لندن گفت که در زمان محمد خاتمی، "روحیه خردمندی بر روابط ایران و افغانستان حاکم بود".

روزنامه نگاران افغان هم در دیدار با آقای خاتمی، به محبوبيت وی در ميان افغانها اشاره کردند.

رزاق مامون، نویسنده و روزنامه نگار افغان در این دیدار خطاب به رییس جمهور پیشین ایران گفت: "در دوران ریاست جمهوری جناب‌عالی، گام‌های مثبتی در زمینه سازندگی افغانستان برداشته شد و ما سپاسگزار شما هستیم".

آقای مامون افزود: "در چارچوب گفت‌وگوی تمدن‌ها که شما مبتکر آن بودید ما انتظار توجه بیش‌تری را داشتیم. ما فرزندان همین حوزه تمدنی هستیم" و "ما بحران عمیق و استخوان شکنی را تجربه کرده‌ایم. شاید به همین دلیل ما قدر آرامش را بیش‌تر از سایر مردمان از جمله ایرانی‌ها می‌دانیم".

حامد نوری از از دیگر اعضای اتحادیه ملی روزنامه نگاران افغان نیز به آقای خاتمی گفت: "افغانستان شما را به عنوان دوست بزرگ خود می‌شناسند و شما یک چهره دوست داشتنی برای افغان‌ها هستید".

محمد خاتمی ۶۴ سال سن دارد و هم اکنون، ریاست نهادی به نام "مرکز بین المللی گفتگوی تمدنها" را به عهده دارد.

آقای خاتمی در دوران ریاست جمهور خود، بر تنش زدایی در روابط خارجی و قانونمداری در اداره امور کشورش تاکید داشت.

hasani12 — Fri, 26 Jan 2007 11:04:24 GMT

مردى كه با عنوان مأمور پليس و بازرس اداره كار از كارگران افغانى اخاذى مى كرد، پس از دستگيرى به ۸ مورد اخاذى اعتراف كرد.
ارديبهشت سال جارى يك كارگر افغانى به مأموران گشت پليس مراجعه كرد و گفت: مردى با معرفى خود به عنوان بازرس اداره كار، قصد اخاذى ۵۰ هزار تومانى از من دارد.وى در ادامه گفت: حدود ۲۰ دقيقه قبل مردى به محل كار من در يك ساختمان نيمه كاره آمد و با معرفى خود به عنوان بازرس اداره كار مدارك اقامتم را خواست.او وقتى پى برد من به صورت غير قانونى در ايران اقامت دارم، خواست ۵۰ هزار تومان به او بدهم تا من را بازداشت نكند و چون به رفتارهاى او مشكوك شده بودم، تصميم گرفتم موضوع را به پليس اطلاع دهم.مأموران سپس راهى ساختمان نيمه كاره شده و بازرس قلابى را دستگير كردند.متهم پس از تحقيق در شعبه سوم بازپرسى دادسراى جنايى به حبس محكوم شد.۲ ماه پس از آزادى مرد جوان مأموران كلانترى سليمانيه تهران، هنگام گشت زنى در حوزه استحفاظى خود متوجه درگير شدن مردى با كارگران يك ساختمان نيمه كاره شدند.مأموران پس از حضور در محل متوجه شدند، مرد جوان با معرفى خود به عنوان بازرس وزارت كار قصد اخاذى از كارگرهاى ساختمان را داشته است.متهم دستگير و به اداره آگاهى منتقل شد. تحقيقات نشان داد كه مرد جوان دو ماه قبل از زندان آزاد شده است.پس از دستگيرى متهم، ۸ كارگر افغانى با مراجعه به پايگاه ششم پليس از او شكايت كردند.كارآگاهان همچنين در تحقيق از شاكيان پى بردند، متهم در برخى موارد همراه زنى به ساختمان ها مراجعه كرده و خود را مأمور پليس و زن جوان را بازرس اداره كار معرفى مى كرده است.در ادامه با اعتراف متهم زن جوان نيز دستگير شد.